Werner Faymann
Data i miejsce urodzenia	4 maja 1960 Wiedeń
Kanclerz Austrii
Okres urzędowania	od 2 grudnia 2008
Przynależność polityczna	SPÖ
Poprzednik	Alfred Gusenbauer
Przewodniczący SPÖ
Okres urzędowania	od 16 czerwca 2008
Poprzednik	Alfred Gusenbauer
Minister Transportu, Innowacji i Technologii
Okres urzędowania	od 11 stycznia 2007 do 2 grudnia 2008

Werner Faymann (ur. 4 maja 1960 w Wiedniu) – austriacki polityk, kanclerz Austrii od 2 grudnia 2008. Przewodniczący Socjaldemokratycznej Partii Austrii (SPÖ) od 16 czerwca 2008. Minister transportu, innowacji i technologii w latach 2007-2008.

[edytuj] Biografia

Werner Faymann w latach 1985-1988 studiował prawo, którego jednak nie ukończył. W tym samym czasie pracował jako konsultant w Zentralsparkasse, filii Banku Austrii. W 1988 pełnił funkcję dyrektora Wiedeńskiej Poradni Lokatorów.

Od 1985 do 1994 był przewodniczącym Wiedeńskiej Młodzieży Socjalistycznej. Od 1994 do 2007 był członkiem wiedeńskiego parlamentu lokalnego i członkiem rady miejskiej. Zajmował stanowisko miejskiego radnego ds. mieszkalnictwa, budownictwa mieszkalnego i konserwacji. Był przewodniczącym Wiedeńskiego Funduszu ds. Zabezpieczenia Własności Miejskiej oraz wiceprzewodniczącym Wiedeńskiej Agencji Biznesowej.

11 stycznia 2007 Werner Faymann zajął stanowisko ministra transportu, innowacji i technologii w gabinecie kanclerza Alfreda Gusenbauera. 16 czerwca 2008 został wybrany nowym przewodniczącym SPÖ, zastępując na tym stanowisko Gusenbauera^[1].

7 lipca 2008 przewodniczący ÖVP, Wilhelm Molterer ogłosił wyjście swojej partii z wielkiej koalicji z powodu wielu sprzeczności z SPÖ. Głównym powodem była rozbieżność w sprawie stosunku do ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego. ÖVP domagała się ponownej ratyfikacji traktatu w referendum, po wprowadzeniu do niego ewentualnych zmian, po odrzuceniu go w referendum irlandzkim w czerwcu 2008^[2]. SPÖ wykluczała natomiast organizację powszechnego głosowania^[3]. Także 7 lipca 2008 Alfred Gusenbauer ogłosił, iż nie będzie ubiegał się o reelekcję na stanowisku kanclerza i zasugerował na ten urząd kandydaturę Faymanna^[4]. 9 lipca 2008 parlament austriacki podjął decyzję o rozpisaniu wcześniejszych wyborów parlamentarnych na dzień 28 września 2008^[5].

W wyborach parlamentarnych 28 września 2008 SPÖ, pomimo spadku poparcia, odniosła zwycięstwo, zdobywając 57 mandatów^[6].

[edytuj] Kanclerz

8 października 2008 prezydent Heinz Fischer powierzył Faymannowi misję stworzenia nowego rządu^[7]. SPÖ rozpoczęła rozmowy na temat utworzenia kolejnej wielkiej koalicji z ÖVP. 23 listopada 2008 Werner Faymann oraz nowy lider ÖVP, Josef Pröll podpisali porozumienie koalicyjne^[8][9]. Następnego dnia Faymann przedstawił skład przyszłego gabinetu. Socjademokratom przypadły resorty spraw socjalnych, pracy, obrony, infrastruktury i zdrowia. ÖVP uzyskała urząd wicekanclerza i ministra finansów, który przypadł Pröllowi, a także resorty spraw wewnętrznych, spraw zagranicznych, sprawiedliwości, rolnictwa i gospodarki. Jednocześnie liderzy partii uzgodnili specjalny pakiet antykryzysowy, w ramach którego w ciągu dwóch lat przewidziano wydatki rzędu 1,9 miliarda euro na inwestycje infrastrukturalne oraz obniżkę podatków^[10].

Werner Faymann w czasie kampanii wyborczej, Krems wrzesień 2008.

2 grudnia 2008 Werner Faymann wraz ze swoim gabinetem został zaprzysiężony przez prezydenta w pałacu Hofburg^[11][12].

Werner Faymann jest żonaty, ma dwie córki.

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Werner Faymann

• Strona oficjalna
• Profil Wernera Faymanna.

p • d • e

Kanclerze Austrii po 1945

Karl Renner • Leopold Figl • Julius Raab • Alfons Gorbach • Josef Klaus • Bruno Kreisky • Fred Sinowatz • Franz Vranitzky • Viktor Klima • Wolfgang Schüssel • Alfred Gusenbauer • Werner Faymann

 

p • d • e Szefowie państw i rządów Europy Szefowie państw Albania • Andora (1, 2) • Austria • Belgia • Białoruś - Bośnia i Hercegowina (1, 2, 3) • Bułgaria • Chorwacja • Cypr¹ • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo[1] • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino (1, 2) • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy •• Państwo nieuznawane: Naddniestrze[2] Szefowie rządów Albania • Andora • Austria • Belgia • Białoruś • Bośnia i Hercegowina • Bułgaria • Chorwacja • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy ↑ Republika Kosowa jest obecnie uznawana przez 53 ze 192 państw członkowskich ONZ, 22 z 27 państw członkowskich UE, w tym przez Polskę, oraz 22 z 26 państw członkowskich NATO (stan na 5 grudnia 2008) ↑ Prezydent Naddniestrza pełni równocześnie funkcję szefa rządu.